မင္းက်န္စစ္တို႔ ပို႔တဲ့ေမတၱာ
posted under
Humor
by ကိုလင္း
အခန္းတစ္
ဇာတ္ခုံအျပင္အဆင္
ထန္းေတာပုံ ေနာက္ခံကား။ အေ႐ွ႕တြင္ ေခြးေျခေလးလုံး၊ စားပြဲတစ္လုံး ခ်ထားေစ။ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ထန္းရည္ထည္႕သည္႕ ျမဴအုိး သုံးအုိးခန္႕ခ်ထားေစ။
ကားလိပ္ဖြင့္ေစ
ေခြးေျခတစ္လုံးေပၚတြင္ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ခန္႕ အဘုိးအုိတစ္ဦး ထုိင္ေနေလသည္။ ျမဴအုိးမ်ားၾကားတြင္ကား ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္လုပ္သူ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လ်က္ ႐ွိေလသည္။
လူ႐ြယ္တစ္ဦး ေႂကြးေၾကာ္ ေအာ္ဟစ္ကာ ဇာတ္ခုံေဘးမွ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းလ်က္ ထြက္လာေလသည္။
“ငါသည္ကား လက္႐ုံးရည္ ႏွလုံးရည္ႏွင့္ ျပည္႕စုံေသာ က်န္စစ္သား ျဖစ္ေတာ့သကုိး…”
“ဟင္… အသားလြတ္ႀကီးပါလား…”
ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္က မၾကားတၾကား ေျပာလုိက္ေလသည္။ က်န္စစ္သားလည္း ခုံလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ကာ အဘုိးအုိကုိ လွမ္းေျပာလုိက္ေလသည္။
“အင္မတန္ နာမည္ႀကီးတဲ့ က်န္စစ္သားဆုိတာ က်ေနာ္ေပါ့… အဘရဲ႕…”
“ေၾသာ္… ေအးေအး… အေျပာၾကီးလွပါေပတယ္ကြယ္…အဲအဲ … စြမ္းလွပါေပတယ္ကြယ္…”
႐ုတ္တရက္ ခါးေတာင္းက်ိဳက္မွ လြဲ၍ အ၀တ္မပါေသာ လူတစ္ေယာက္ ဇာတ္စင္ေပၚ ေျပးတက္လာျပီး ပတ္ေျပးေနေလသည္။
က်န္စစ္သား။ “ဗ်ိဳ႕ ေနာင္ႀကီး ဘဲဥေတြ ျပန္သြားပါျပီဗ်… ခင္ဗ်ားမလည္း စည္းကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးရသလားဗ်… အေျခအေနေလးလည္း ၾကည္႕အုံးမွေပါ့…”
“ေအးဗ်ာ… က်ဳပ္လည္း ဗီဒီအုိ အလကားမၾကည္႕ခ်င္တာနဲ႕ ေျပးလာတာ… အာ ေယာင္ကုန္ျပီ… ဒီမွာ က်ဳပ္က ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႕ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္ကူးျပီး ေညာင္ဦးကမ္းပါးကေန ေျပးတက္လာတာဗ်… က်ဳပ္နာမည္က ေညာင္ဦးဖီး…”
အဘုိးအုိ။ “ေအးေအး… ေျပာလုိ႕ ျပီးရင္လည္း ဒီမွာ လာထုိင္… ဟုိမွာ စင္ေဘးမွာ တစ္ေယာက္ေစာင့္ေနတယ္…”
ေညာင္ဦးဖီး ခုံလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္စဥ္ပင္ ၾကိမ္လုံးကုိင္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ စင္ေပၚတက္လာေလသည္။ သူ႕ေ႐ွ႕တြင္လည္း ႏြားသုံးေကာင္ခန္႕ပုံကုိ မေသမသပ္ဆြဲထားေသာ စကၠဴဂ်ပ္ျပားၾကီးတစ္ခုကုိ ကုိင္၍ တြန္းလာေလသည္။
“ပုဏၰားတုိ႕ဘာ၀ါ ဟ ဟ ဟာဟာ… ေျမညီညီဖက္ခင္းလုိ႕ ကုလားပဲဟင္းနဲ႕ ပြဲေတာ္တည္…. ေဗေလ့ဆပ္… ေဗေလ့ဆပ္…”
က်န္စစ္သားက စပ္စုေသာ အမူအရာႏွင့္ ေမးလုိက္ေလသည္။
“ခင္ဗ်ားက ပုဏၰားလား…”
“ဟုတ္ဘူး… လယ္ထြန္ ေကာက္စုိက္သီခ်င္း ေတြမရလုိ႕ ရရာ ေကာက္ဆုိေနတာ… ဒါေပမယ့္ အထင္ေတာ့ မေသးပါနဲ႕ ႏြားအ႐ွဥ္းတစ္ရာကုိ တစ္ျပိဳင္နက္ ထြန္ႏုိင္တဲ့ေကာင္ပါဗ်…”
“ဟာ… စြမ္းလွခ်ည္လား… ဘယ္လုိမ်ား ထြန္သတုန္း”
“လူတစ္ရာ ငွားထြန္လုိက္တာေပါ့ဗ်…”
“အန္… ေတာ္ပါေပတယ္ဗ်ာ… ေနာင္ႀကီးနာမည္က ဘယ္လုိမ်ား ေခၚပါသလဲ…”
“ငလုံးလက္ဖယ္ လုိ႕ ေခၚပါသဗ်..”
ငလုံးလက္ဖယ္လည္း ေျပာရင္းဆုိရင္း စကၠဴဂ်ပ္ျပားၾကီးကုိ ပစ္ခ်လ်က္ ခုံလြတ္ တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ေလသည္။ ထုိစဥ္ ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္က ျမဴအုိးမ်ားၾကားမွ ထြက္လာရင္း ေျပာေလသည္။
“က်ဳပ္လည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ့ မဟုတ္ေပဘူးဗ်…”
က်န္စစ္သား။ “ ေျပာပါအုံးဗ်…”
“အရိမဒၵနပူရမွာ ႐ွိတဲ့ ထန္းေတာအကုန္လုံးကုိ အေႂကြးပတ္ေသာက္လာတာဗ်… အေႂကြးမေပးေတာ့ရင္ သူမ်ားအပင္ေတြ လိုက္တက္ျပီး ခုိးေသာက္တယ္ေလ… နာမည္ၾကီး ထန္းသမား ငေထြ႐ူးဆုိတာ က်ဳပ္ေပါ့…”
“အိမ္း… ေခသူေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး…”
တခ်ိန္လုံးထုိင္ေနေသာ အဘုိးအုိက ႐ုတ္တရက္ မတ္တပ္ ထရပ္လုိက္ေလသည္။
“ေအာင္ျပီ…. ေအာင္ျပီ… ေအာင္ျပီ…”
က်န္စစ္သား။ “အဘရယ္ အဘအရြယ္နဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္တာမ်ား ေလွ်ာက္ေအာ္ေနစရာ မလုိပါဘူး”
“ထပ္ထရီး… ဘယ္ကလာ ဆယ္တန္းေအာင္ရမွာလဲကြ… ကုိးတန္းေအာင္တာ… အဲ… အဲ… ငါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာေနတဲ့ အားထားစရာ သူ႐ဲေကာင္းေတြကုိ အခု တစ္ထုိင္တည္းမွာ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႕ ေအာင္ျပီလုိ႕ ေအာ္တာကြ…”
“အဘက ဘယ္သူမ်ားလဲ”
အဘုိးအုိက ရင္ကုိေကာ့လ်က္ ခါးေထာက္ကာ ေျပာလုိက္ေလသည္။
“ငါသည္ကား အရိမဒၵနပူရျပည္႕႐ွင္ အႏု႐ုဒၶါပင္ ျဖစ္ေတာ့သကုိး…”
“၀မ္းေစြ႕ တူးေစြ႕ သရီးဖုိးေစြ႕…”
က်န္စစ္သားႏွင့္တကြ က်န္သုံးဦးမွာ မညီမညာ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္စီ ဂါရ၀ ျပဳလုိက္ၾကေလသည္။
ကားလိပ္ခ်ေစ။
ဇာတ္ခုံအျပင္အဆင္
ထန္းေတာပုံ ေနာက္ခံကား။ အေ႐ွ႕တြင္ ေခြးေျခေလးလုံး၊ စားပြဲတစ္လုံး ခ်ထားေစ။ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ထန္းရည္ထည္႕သည္႕ ျမဴအုိး သုံးအုိးခန္႕ခ်ထားေစ။
ကားလိပ္ဖြင့္ေစ
ေခြးေျခတစ္လုံးေပၚတြင္ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ခန္႕ အဘုိးအုိတစ္ဦး ထုိင္ေနေလသည္။ ျမဴအုိးမ်ားၾကားတြင္ကား ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္လုပ္သူ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လ်က္ ႐ွိေလသည္။
လူ႐ြယ္တစ္ဦး ေႂကြးေၾကာ္ ေအာ္ဟစ္ကာ ဇာတ္ခုံေဘးမွ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းလ်က္ ထြက္လာေလသည္။
“ငါသည္ကား လက္႐ုံးရည္ ႏွလုံးရည္ႏွင့္ ျပည္႕စုံေသာ က်န္စစ္သား ျဖစ္ေတာ့သကုိး…”
“ဟင္… အသားလြတ္ႀကီးပါလား…”
ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္က မၾကားတၾကား ေျပာလုိက္ေလသည္။ က်န္စစ္သားလည္း ခုံလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ကာ အဘုိးအုိကုိ လွမ္းေျပာလုိက္ေလသည္။
“အင္မတန္ နာမည္ႀကီးတဲ့ က်န္စစ္သားဆုိတာ က်ေနာ္ေပါ့… အဘရဲ႕…”
“ေၾသာ္… ေအးေအး… အေျပာၾကီးလွပါေပတယ္ကြယ္…အဲအဲ … စြမ္းလွပါေပတယ္ကြယ္…”
႐ုတ္တရက္ ခါးေတာင္းက်ိဳက္မွ လြဲ၍ အ၀တ္မပါေသာ လူတစ္ေယာက္ ဇာတ္စင္ေပၚ ေျပးတက္လာျပီး ပတ္ေျပးေနေလသည္။
က်န္စစ္သား။ “ဗ်ိဳ႕ ေနာင္ႀကီး ဘဲဥေတြ ျပန္သြားပါျပီဗ်… ခင္ဗ်ားမလည္း စည္းကမ္းမဲ့ လမ္းျဖတ္ကူးရသလားဗ်… အေျခအေနေလးလည္း ၾကည္႕အုံးမွေပါ့…”
“ေအးဗ်ာ… က်ဳပ္လည္း ဗီဒီအုိ အလကားမၾကည္႕ခ်င္တာနဲ႕ ေျပးလာတာ… အာ ေယာင္ကုန္ျပီ… ဒီမွာ က်ဳပ္က ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္နဲ႕ ေခါက္တုံ႕ေခါက္ျပန္ကူးျပီး ေညာင္ဦးကမ္းပါးကေန ေျပးတက္လာတာဗ်… က်ဳပ္နာမည္က ေညာင္ဦးဖီး…”
အဘုိးအုိ။ “ေအးေအး… ေျပာလုိ႕ ျပီးရင္လည္း ဒီမွာ လာထုိင္… ဟုိမွာ စင္ေဘးမွာ တစ္ေယာက္ေစာင့္ေနတယ္…”
ေညာင္ဦးဖီး ခုံလြတ္တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္စဥ္ပင္ ၾကိမ္လုံးကုိင္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ စင္ေပၚတက္လာေလသည္။ သူ႕ေ႐ွ႕တြင္လည္း ႏြားသုံးေကာင္ခန္႕ပုံကုိ မေသမသပ္ဆြဲထားေသာ စကၠဴဂ်ပ္ျပားၾကီးတစ္ခုကုိ ကုိင္၍ တြန္းလာေလသည္။
“ပုဏၰားတုိ႕ဘာ၀ါ ဟ ဟ ဟာဟာ… ေျမညီညီဖက္ခင္းလုိ႕ ကုလားပဲဟင္းနဲ႕ ပြဲေတာ္တည္…. ေဗေလ့ဆပ္… ေဗေလ့ဆပ္…”
က်န္စစ္သားက စပ္စုေသာ အမူအရာႏွင့္ ေမးလုိက္ေလသည္။
“ခင္ဗ်ားက ပုဏၰားလား…”
“ဟုတ္ဘူး… လယ္ထြန္ ေကာက္စုိက္သီခ်င္း ေတြမရလုိ႕ ရရာ ေကာက္ဆုိေနတာ… ဒါေပမယ့္ အထင္ေတာ့ မေသးပါနဲ႕ ႏြားအ႐ွဥ္းတစ္ရာကုိ တစ္ျပိဳင္နက္ ထြန္ႏုိင္တဲ့ေကာင္ပါဗ်…”
“ဟာ… စြမ္းလွခ်ည္လား… ဘယ္လုိမ်ား ထြန္သတုန္း”
“လူတစ္ရာ ငွားထြန္လုိက္တာေပါ့ဗ်…”
“အန္… ေတာ္ပါေပတယ္ဗ်ာ… ေနာင္ႀကီးနာမည္က ဘယ္လုိမ်ား ေခၚပါသလဲ…”
“ငလုံးလက္ဖယ္ လုိ႕ ေခၚပါသဗ်..”
ငလုံးလက္ဖယ္လည္း ေျပာရင္းဆုိရင္း စကၠဴဂ်ပ္ျပားၾကီးကုိ ပစ္ခ်လ်က္ ခုံလြတ္ တစ္ခုတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ေလသည္။ ထုိစဥ္ ထန္းရည္ဆုိင္ပုိင္႐ွင္က ျမဴအုိးမ်ားၾကားမွ ထြက္လာရင္း ေျပာေလသည္။
“က်ဳပ္လည္း ႏွယ္ႏွယ္ရရေတာ့ မဟုတ္ေပဘူးဗ်…”
က်န္စစ္သား။ “ ေျပာပါအုံးဗ်…”
“အရိမဒၵနပူရမွာ ႐ွိတဲ့ ထန္းေတာအကုန္လုံးကုိ အေႂကြးပတ္ေသာက္လာတာဗ်… အေႂကြးမေပးေတာ့ရင္ သူမ်ားအပင္ေတြ လိုက္တက္ျပီး ခုိးေသာက္တယ္ေလ… နာမည္ၾကီး ထန္းသမား ငေထြ႐ူးဆုိတာ က်ဳပ္ေပါ့…”
“အိမ္း… ေခသူေတာ့ မဟုတ္ေပဘူး…”
တခ်ိန္လုံးထုိင္ေနေသာ အဘုိးအုိက ႐ုတ္တရက္ မတ္တပ္ ထရပ္လုိက္ေလသည္။
“ေအာင္ျပီ…. ေအာင္ျပီ… ေအာင္ျပီ…”
က်န္စစ္သား။ “အဘရယ္ အဘအရြယ္နဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္တာမ်ား ေလွ်ာက္ေအာ္ေနစရာ မလုိပါဘူး”
“ထပ္ထရီး… ဘယ္ကလာ ဆယ္တန္းေအာင္ရမွာလဲကြ… ကုိးတန္းေအာင္တာ… အဲ… အဲ… ငါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႐ွာေနတဲ့ အားထားစရာ သူ႐ဲေကာင္းေတြကုိ အခု တစ္ထုိင္တည္းမွာ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႕ ေအာင္ျပီလုိ႕ ေအာ္တာကြ…”
“အဘက ဘယ္သူမ်ားလဲ”
အဘုိးအုိက ရင္ကုိေကာ့လ်က္ ခါးေထာက္ကာ ေျပာလုိက္ေလသည္။
“ငါသည္ကား အရိမဒၵနပူရျပည္႕႐ွင္ အႏု႐ုဒၶါပင္ ျဖစ္ေတာ့သကုိး…”
“၀မ္းေစြ႕ တူးေစြ႕ သရီးဖုိးေစြ႕…”
က်န္စစ္သားႏွင့္တကြ က်န္သုံးဦးမွာ မညီမညာ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္စီ ဂါရ၀ ျပဳလုိက္ၾကေလသည္။
ကားလိပ္ခ်ေစ။
Comment Form under post in blogger/blogspot